ENTER the line

Υπό τη συνοδεία:

Είχε δεν είχε πατήσει τα 30. Ξυπνούσε νωρίς. Κοιτούσε το ρολόι και έπαιρνε βαθιά ανάσα για να κινήσει παλάμες και πέλματα. Συνήθως δεν ήθελε να σηκωθεί και ας μη νύσταζε άλλο. Κι άλλη βαθιά ανάσα για να στηριχτεί στους αγκώνες και να μείνει στην θέση αυτή, σχεδόν καθιστή στο αφράτο της το στρώμα. Για να περπατήσει μέχρι την τουαλέτα, ακόμα ένας αναστεναγμός. Κατούρημα. Πλύσιμο δοντιών με το δεξί χέρι να κάνει κυκλικές παλινδομικές κινήσεις, όπως συμβούλευαν χαμογελαστά οι ομιλούντες κοπτήρες στα φυλλάδια των οδοντιατρείων. Γρήγορο, αγχωμένο ντους. Νερό όχι πολύ ζεστό, δεν κάνει λέει, σπάει τις φλέβες. Αποσμητικό και κρέμα σώματος. Ελαφρύ μασάζ στο πρόσωπο με ενυδατική, παραλείποντας την «ευαίσθητη περιοχή κάτω απ΄ τα μάτια». Καθρέφτης, φευγαλέο βλέμμα, ορισμένες φορές απαξιωτικό, αισθητικά αδιάφορο το πρόσωπό της ήταν και το γνώριζε. Δεν ήταν αποκρουστική σε καμία περίπτωση, αλλά ούτε και ιδιαίτερα όμορφη στα σίγουρα.

Ντυνόταν στα γρήγορα. Αυστηρά και κομψά όπως άρμοζε στο εταιρικό της περιβάλλον. Ήταν κυρία πια, στέλεχος σοβαρής εταιρείας και έπρεπε να φέρεται και κυρίως, να δείχνει ανάλογα. Συνήθως επέλεγε ρούχα μονόχρωμα και πρόσθετε μερικές πινελιές πιο φωτεινές από κάποιο μικρό κόσμημα, ένα μαντήλι στο λαιμό ή ένα διακριτικό αξεσουάρ. Ήξερε πως είχε ταλέντο σε αυτό. Στο να ντύνεται κατάλληλα για κάθε περίπτωση.  Ακόμα και τα εσώρουχά της πάντα ταίριαζαν. Και  ήταν απαλά. Με τις φούστες φορούσε ζαρτιέρες. Ποτέ δε φαίνονταν, αλλά εκείνη πάντα τις επέλεγε. Θα μπορούσε κάποιος να τη χαρακτηρίσει φετιχίστρια στο συγκεκριμένο θέμα. Ίσως και να ήταν. Αποτελούσε μια σιωπηλή παραφωνία, ένα μυστικό δικό της που την έκανε να νιώθει πιο θηλυκή ακόμα και όταν δεν ήταν και τόσο.

Έφτιαχνε καφέ. Μια κοφτή κουταλίτσα του γλυκού ζάχαρη, κούπα από γαλάζια πορσελάνη. Πού και πού και καμιά φρυγανίτσα ολικής αλέσεως με λίγο βούτυρο. Πρόσεχε τη δίαιτά της. Τώρα που μεγάλωνε δεν ήθελε να τρώει πολλά λιπαρά. Η πρόληψη είναι η καλύτερη αντιμετώπιση, έτσι δε λένε; Έπρεπε να τα τηρεί αυτά για να μη γεράσει πρόωρα. Έκανε και καθιστική ζωή με τη δουλειά στο γραφείο… Πότε άραγε έρχεται η ώρα που γερνάς;

Έπινε μια  γουλιά καφέ και άναβε το πρώτο πρωινό της τσιγάρο, μόνο πέντε θα έκανε σήμερα, έπρεπε να το κόψει κι αυτό το ρημάδι! Έπαιρνε μια γερή ρουφηξιά κοιτάζοντας το ρολόι του τοίχου πίσω από τον εκπνεόμενο καπνό. Αλλά πόσο της άρεσε ρε γαμώτο! Όχι, θα το έκοβε! Έπρεπε! Οκτώ η ώρα. Ώρα να φεύγει. Έκλεινε τα πατζούρια ερμητικά, άφηνε λίγο ανοιχτό το παραθυρόφυλλο να αερίζεται το σπίτι, είναι υγιεινό να ανανεώνεται ο αέρας. Πού κρύφτηκε ο ήλιος πάλι σήμερα; Κλειδιά, χαρτοφύλακας, ομπρέλα, έκλεινε το φως  και μετά την πόρτα.

Έμπαινε στο αμάξι. Άναβε τη μηχανή και άκουγε τον εκφωνητή του σταθμού να λέει καλημέρα μετά απ’ το σύντομο αράδιασμα των πρωινών ειδήσεων. Αριστερό πόδι στο συμπλέκτη, δεξί χέρι,  πρώτη, δεξί πόδι, γκάζι, αριστερό πόδι χαλάρωση, συμπλέκτης, δευτέρα, εκκίνηση και πάμε. Φρένο, φανάρι, κύριος μελαχρινός να καθαρίσει το τζάμι, πρόσωπο ταλαίπωρο και χνώτο παγωμένο, σφίξιμο στο στομάχι, ενοχές, αντίδραση, στρέψιμο βλέμματος αλλού, ευτυχώς  πράσινο. Γκάζι, φρένο, κορνάρισμα, γκάζι, φρένο, τρίτη, τετάρτη, φρένο, δευτέρα, κοντεύουμε, παίζει το ραδιόφωνο τζαζ και ψιλοβρέχει, ένα μικρό μειδίαμα, ονειροπόληση στιγμής, χαμόγελο, φρένο, φανάρι. Πράσινο, πρώτη, γκάζι, προχωράμε όλοι μαζί, τρείς λωρίδες, αριστερός παράμεσος με κίνηση κοφτή ανοίγει τους υαλοκαθαριστήρες, οι σταγόνες απομακρύνονται, έρχονται και ξαναφεύγουν, αυτοκτονούν, αφήνουν λεκέ και εξαφανίζονται, έρχονται κι άλλες, η βροχή δυναμώνει, φθινοπώριασε πάλι, πάμε. Φρένο, δεξί χέρι, κουμπάκι, αλαρμ, λεβιές, όπισθεν, τα πέλματα χορεύουν, το βλέμμα ψάχνει μπροστά και πίσω, υπολογίζει, το μυαλό λειτουργεί, αναλύει αποστάσεις και βγάζει συμπεράσματα, παρκάρισμά σε τέσσερεις χρόνους. Κλειδιά, συναγερμός, χαρτοφύλακας, ομπρέλα, διασχίζει το δρόμο, κομψή, αυστηρή, όμορφη;

Θυρωρός.  «Goodmorning». Ασανσέρ, πόρτες ανοίγουν και κλείνουν, χαρτοφύλακες πολλοί συνομιλούν, «Goodmorning» και «have a nice day» και «it’s raining again» και «γαμώ το σπίτι σας, στην Ελλάδα είναι ήδη καλοκαίρι!» σκέφτεται η όρθια παραφωνία και τσιτώνει τα λεπτά της χείλη! «Ντιν!», όροφος σωστός,  παραμερίζει, εξέρχεται, διάδρομος με γκρίζα μοκέτα, βήμα στητό, δεξιά στροφή, κι άλλο «Goodmorning», προσπέραση,  δεξί χέρι, πόμολο, πόρτα, είσοδος, γραφείο, καρέκλα, υπολογιστής, κουμπάκι, αναμονή, password και ENTER.

Η οθόνη φωτίζει,  background η παραλία με την άμμο και τα πράσινα νερά, Αιγαίο, θάλασσα, ο αδερφός της είναι διακοπές τώρα, τελικά το «κωλόπαιδο» κάνει την καλύτερη δουλειά. Ζηλεύει, θέλει κι εκείνη αλλά δε γίνεται, πάντα το ίδιο γαμημένο πρόβλημα, περίοδος δύσκολη το καλοκαίρι αν δουλεύεις σε ταξιδιωτική εταιρία!… Χτύπημα στην πόρτα, κι άλλος καφές, ένα τηλέφωνο κουδουνίζει, το δικό της είναι,  δεύτερη γραμμή «one moment please» και «yes off course», γουλιά, τρέχουμε τώρα, ENTER. Explorer, mails, τέσσερεις προτάσεις, προτεραιότητες, στοιχεία, γουλιά, πόρτα, κρουασάν, τηλέφωνο, «Yes please», ENTER, φαξ, παραγγελίες, αιτήσεις, συμπλήρωση, κουλουβάχατα, «Μα πότε πήγε 11;».

Συρτάρι, κινητό, αριθμός ελληνικός, τουτ-τουουτ, καλεί… «Έλα Φώτη μου, πού είσαι; Σε ξύπνησα; Μα καλά σήμερα δε φεύγεις διακοπές; Α, το βράδυ… Και τι, κοιμάσαι ακόμα;…. Πάλι ξενύχτισες ρε παλαβό;… Α, ναι, Εξάρχεια, το θυμάμαι, με είχες πάει πέρσι… Έλα ρε, αλήθεια, τόση ζέστη;…Εδώ;… Άσε ρε Φώτη με τον πόνο μου παίζεις; Εδώ ψιλοβρέχει Ιούνιος μήνας… Όχι, πώς να κατέβω ρε, τα ίδια θα λέμε; Και να ’ξερες πώς σε ζηλεύω… Και για πού με το καλό;…Α, τέλεια!…Όχι δεν έχω πάει, αλλά μου χουν πει… Σε σκηνούλα ε;.. Με τα παιδιά;… Να πεις φιλιά σε όλους!..Οι γονείς;… Ναι, θα τους πάρω.. Ναι όλα καλά… Μου λείψατε!… Ναι ρε κωλόπαιδο!…Και εγώ!.. Έλα, άντε σε φιλώ τώρα, έχω δουλειά… Ναι, κάνε και καμιά βουτιά και για μένα ε;! Και φωτογραφίες να βγάλετε!…Α, λεφτά έχεις;.. Οκ… Άμα θες να σου στείλω βάλε φωνή… Ναι εντάξει …Φιλάκια πολλά! Καλό ταξίδι!…».

Αναστεναγμός. Είκοσι-πέντε δεύτερα αφαίρεσης απ’ το παρόν. Παραλία, ήχος του κύματος στην ακροθαλασσιά, κεφάλι αδειανό, δέρμα αλατισμένο από μέρες, η παρέα από τα παλιά ξάπλα στη σκιά στο αλμυρίκι, ο Αχιλλέας με την Κατερίνα συζητούν χαμηλόφωνα και γελούν, Εκείνος αλείφει φέτες μαρμελάδα φράουλα και της πασαλείβει λίγη στο πρόσωπο. Στην άκρη μακριά είναι η ταβέρνα και  η κυρά Ματίνα ψήνει ελληνικούς καφέδες και βράζει βλίτα για το μεσημεριανό. Βλέμμα φευγάτο που ξαφνικά επανέρχεται, αναστεναγμός. Δεξί χέρι, απότομη κίνηση, κινητό στο συρτάρι, υπολογιστής, γουλιά υποταγμένη, ENTER.

Advertisements

~ από travellirious στο Μαΐου 19, 2010.

7 Σχόλια to “ENTER the line”

  1. Ελλαδίτσα και ξερό ψωμί!

  2. Καλά , δεν είμαι και σίγουρη…

  3. Με μαρμελάδα φράουλα έστω;

  4. Φράουλα;;;
    Χτυπάς στο ψαχνό και εσύ…:-)

  5. Eftiakse i mana mou…pira k egw…pes tis na sou ferei tin triti!
    :)

  6. Αυτή η τελευταία «γουλιά υποταγμένη» με έστειλε τελείως…
    Τρομερό κείμενο.

  7. Panti,
    Έφτασε Ελλάδα-Ιταλία κιόλας; Να ζήσουν οι courrier της μαρμελάδας – Έννοια σου και με φιλέψαν ήδη μερικές μαμάδες (σιγά μην έχανα) :-)

    Theorema,
    Τα λογάκια σου με κάνουν πολύ χαρούμενη! Ευχαριστώ και -όπως ξέρεις- ανταποδίδω.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: