«…»

•Οκτώβριος 9, 2011 • 5 Σχόλια

Και τελευταία επειδή δε μπορώ να κοιμηθώ εύκολα ή αρκετά,  αναγκάζομαι να περνάω πολύ χρόνο της ημέρας ονειροβατώντας καθιστή και με τα μάτια ανοιχτά, ορθάνοιχτα, χωρίς να κοιτάω πουθενά συγκεκριμένα, ξέροντας ωστόσο με ακρίβεια τι είναι αυτό που βλέπω.

Ο ήλιος ανεβοκατεβαίνει ζωοδότης και ταπεινωτικός με το φως και το μεγαλείο του, και έχει περίεργες δυνάμεις στα ξύπνια όνειρά μου, δυνάμεις αυξομειωτικές στο μυϊκό μου τόνο, με φέρνει στα ίσια μου και με προσγειώνει ευθεία στο διαμερισματάκι μου, επίγειος προορισμός στο γαλαξιακό στερέωμα με συστημμένο γραμματόσημο και με βλέπω να κάνω σήμερα, αυτή τη στιγμή που πληκτρολογώ,  σήμερα, τώρα, κάτι που δε θα ξανασυμβεί ποτέ εδώ, κάτι που με τον τρόπο του τον αστείο προσίδει σε εμένα και σε εσάς και στον κόσμο γύρω μια κάποια χρονική και τοπική μοναδικότητα.

Και νά ’μαι που λέτε δίπλα μου τώρα, και τρώω παγωτό χωνάκι υπό το φως ενός γλόμπου μωβ μουρμουρίζοντας κάτι ακατάληπτα λόγια στον εαυτό μου, προσποιούμενη ότι είμαι από πλανήτη άλλο, μόνο που καταλαβαίνω τι μου λεω και μπορώ απ ότι φαίνεται και να το επαναλάβω, δεν είναι τυχαίες οι λέξεις ουτε και τόσο ακατάληπτες, και ναι, τα πιο απίθανα πράγματα τελικά μπορεί και να συμβαίνουν, και κατά πώς φαίνεται μπορεί να ξέρω κι άλλη γλώσσα -κάτι που δημιουργεί τεράστιο μυστήριο στην εικόνα-, μια γλώσσα που από κάπου μέσα μου ίσως ξεπατικώθηκε σαν τις ζωγραφιές στο νηπιαγωγείο και τώρα, νά που είμαι ήδη όρθια και χοροπηδάω κουτσό μέχρι την κουζίνα, γύρω στα πέντε μέτρα σα να λέμε δηλαδή, και περνάω ακριβώς από πίσω μου, περνάω πίσω από το γραφείο που κάθομαι αγγίζοντάς με φευγαλέα στον ώμο και μπαίνω στην κουζίνα στο ένα πόδι γελώντας και στην κουζίνα ξαφνικά βρέχει και μετά έχει ουράνιο τόξο σε τόνους του γκρί σαν ασπρόμαυρο αρνητικό και εμένα μ’ αρέσει, αχ πόσο μ’ αρέσει, και το ξέρω, είμαι σίγουρη ότι κανείς άλλος δε θα ξαναζήσει κάτι ακριβώς το ίδιο, κάτι επακριβώς ολόιδιο στο ίδιο κιόλας μέρος, και η όρθια εικόνα μου στην κουζίνα στο ένα πόδι μεσα στα νερά κι αυτή μοναδική μέσα στη στιγμή και εσείς που τη  μοιράζεστε μαζί μου και εσείς το ίδιο μοναδικοί στο χωροχρόνο και τικι τικι τικι τα πλήκτρα και μπλινγκ μπλινγκ  τα μάτια ανοιγοκλείνουν και εγώ είμαι εδώ καθιστή και πληκτρολογώ, και η κουζίνα ξαφνικά άδειασε και είναι ολόστεγνη και καταλήγω να παρατηρώ  με ενδιαφέρον το πόδι μου το αριστερό που είναι ελαφρώς σηκωμένο από το πάτωμα χωρίς λόγο κανένα, ενώ εγώ κάθομαι στην καρέκλα και κάνω μπλινκ μπλινκ και πατάω τρεις τελείες συνεχόμενα γιατί θέλω να το αφήσω ελεύθερο να με πάει όπου πηγαίνει αυτό το όνειρο και ας μην ξυπνήσω, γιατί είμαι μόνη μου στο ένα πόδι και στην κουζίνα βρέχει και θέλω την πολύχρωμη ομπρέλα μου να ανοίξω και να πετάξω απ το παράθυρο σαν τη Μαίρη την Πόππινς…

Περίεργα πράγματα…

“Wiped out, no concentration

They got us basking in a storm

I watch it as it loses form

Darling,

Don’t got to worry, you ‘re locked in tight

Darling

Don’t got to worry, turn out the light”

Surtout Aqui Surtout Partout

•Σεπτεμβρίου 30, 2011 • 4 Σχόλια

………

The only people for me are the mad ones, the ones who are mad to live, mad to talk, mad to be saved, desirous of everything at the same time, the ones who never yawn or say a commonplace thing, but burn, burn, burn, like fabulous yellow Roman candles exploding like spiders across the stars, and in the middle, you see the blue center-light pop, and everybody goes «ahh…»

………

Stranger Innocence

•Σεπτεμβρίου 22, 2011 • 5 Σχόλια

Mερικές φορές η ζωή με περισσή ειρωνία κοντοστέκεται μπροστά στο παραπέτασμα που με τόσο κόπο, τόσο καιρό, σπιθαμή τη σπιθαμή και δάκρυ το δάκρυ σήκωνες:  φτιασιδια πλαστικά και χειροποίητα, αποξηραμένα κλαδιά ένα-ένα και φτερά και ψίχουλα, κουρελάκια πολύχρωμα και σκισμένες εφημερίδες ένας σωρός, μια φωλιά της ψυχής για να κρύβεται σε ώρα ανάγκης, να μην κρυώνει, να μην πονά.

Και εκεί που κοντοστέκεται απλά για να σε προετοιμάσει –αφού την ξέρεις τί κάργια είναι, ακόμα να τη μάθεις τόσα χρόνια; Εκεί λοιπόν που κοντοστέκεται  δίνει μία και τα κάνει όλα λίμπα τόσο εύκολα, σαν το λύκο σε εκείνο το παραμύθι με τα γουρουνάκια .

Θυμάμαι όμως πως για κάποιο λόγο τον λυπόμουν εγώ το λύκο που πάντα τον έλεγαν κακό και όχι ελεύθερο, και θύμωνα με τα γουρουνάκια που κρύβονταν εκεί πίσω και περίμεναν το λύκο να φανεί.

Αλλά αυτή τη φορά τα γουρουνάκια μπορούν να πάνε σ’ ένα μέρος μακρινό, ένα εξωτικό νησί ας πούμε, όπου δεν έχει λύκους, κι αν έχει είναι από αυτούς που τους χαιδεύεις και σου λένε ιστορίες πριν κοιμηθείς, και ποτέ μα ποτέ δε σε φοβίζουν και δε σε δαγκώνουν, μόνο όποτε το κάνουν κέφι σου απλώνουν το χέρι και σε ταξιδεύουν ακόμα μακρύτερα…

Μικρά Καλοκαιρινά Θαύματα του Σεπτέμβρη

•Σεπτεμβρίου 18, 2011 • 5 Σχόλια

Η μυρωδιά του βασιλικού και του δυόσμου όταν ποτίζω το πρωί πριν φύγω για δουλειά.

Να πίνω όσο νερό θέλω αφού έχω φάει μια σοκολάτα κομματάκι κομματάκι όπως όταν έκανα μικρή.

Η ζέστη στις πατούσες καθώς περπατάω ξυπόλυτη στο μπαλκόνι – ίδια με εκείνη απ τα πλακόστρωτα στο νησί.

Να κόβω φρούτα σε μικρά κομματάκια για να φτιάξω φρουτοχυμό στο μπλέντερ για πρωινό: μισό μήλο και μια μπανάνα σε χυμό δύο πορτοκαλιών. Και τοστ.

Η στιγμή που αποφασίζω να σταματήσω ότι κάνω για να απολαύσω για μερικά λεπτά το χρώμα του ουρανού μετά το ηλιοβασίλεμα και λίγο πρίν το σκοτάδι (19:29 σημερινή ώρα)

Τα χρώματα, οι φωνές και ολιγόλεπτες συζητήσεις με κάθε άσχετο στη λαϊκή τα Σάββατα, όταν έξω έχει ήλιο.

Να ξυπνάω την Κυριακή το πρωί και να θυμάμαι ότι αγόρασα χτες εφημερίδα και με περιμένει πάνω στο τραπέζι της κουζίνας.

Να αγαπώ τους ανθρώπους μου με όλη την αλήθεια τους, να τους κρατώ το χέρι όποτε το χρειάζονται. Σφιχτά.

Να κρυφακούω τα παιδάκια να μιλάνε όταν παίζουν μόνα τους και μουρμουράνε με διαφορετικές φωνές, ρόλους και γκριμάτσες.

Να μαθαίνω ότι οι καλύτεροί μου φίλοι ερωτεύονται.

Να ξανασυναντώ σελίδες βιβλίων φουσκωμένες από την αλμύρα με ξεχασμένη άμμο ανάμεσα.

Να αποχωρίζομαι όσα πρέπει και όχι όσα μπορώ.

Το στιγμιαίο συναίσθημα όταν αφήνεσαι να σε ξαναπάρει ο ύπνος γιατί συνειδητοποιείς ότι παρόλο που χτύπησε το ξυπνητήρι εσύ δε δουλεύεις σήμερα.

Να ξεχωρίζω τις μικρές στιγμές αληθινής ευτυχίας και να καταλαβαίνω ότι τις ζω την ώρα που συμβαίνουν.

Η παράταιρη εικόνα μου στο γραφείο όταν για μερικά δευτερόλεπτα ακουμπάω σκανταλιάρικα το κοχύλι που έχω δίπλα στον υπολογιστή πάνω στο δεξί μου αυτί. Η στιγμιαία αλλά ξεκάθαρη υπενθύμιση του ποια είμαι.

Ο πόνος, η αλήθεια και η αγάπη μιας απώλειας.

Να εμφανίζω ένα αρνητικό και να βλέπω ότι μια φωτογραφία είναι έτσι ακριβώς όπως τη σχεδίαζα.

Να κοιτάω κάποιον άνθρωπό μου στα μάτια και να ξέρω ότι ξέρει ότι τώρα συννενοηθήκαμε πλήρως γι αυτό που δεν έχουμε καν πει.
Μετά και πάντα με το ίδιο βλέμμα να μου γράφει «σ αγαπώ πολύ» στην παλάμη.

Να ακούω τη θάλασσα. Να κοιτάω τη θάλασσα. Και να βουτάω το κεφάλι μου στη θάλασσα. Χωρίς φακούς επαφής για να ανοίγω τα μάτια στο μπλε.

Summer Fairies

•Ιουλίου 25, 2011 • 8 Σχόλια

Τώρα τελευταία, με τις μυρωδιές της αχνιστής ασφάλτου να με περιτριγυρίζουν στην πρωτεύουσα, όλο και σκέφτομαι πόσο πολύ αγαπώ το καλοκαίρι στην Αθήνα και πόσο το μισώ ταυτόχρονα.

Μπορεί να είναι και σύμπτωμα πρόωρης άνοιας αυτά που λέω τώρα αλλά δε μπόρεσα ποτέ να αρνηθώ την έλξη που ενίοτε μου γεννάει αυτή η μουντή ζέστη, την ανάγκη που μου ξυπνάει να βγώ να την περπατήσω, να μετρήσω τις πλάκες από τα πεζοδρόμια και να αναπνεύσω τον καύσωνα κάτω από το φεγγάρι και δίχως τ αστέρια να καλοφαίνονται. Αλλά στην Αθήνα μου δεν ψάχνω τ αστέρια, προτιμώ τα πρόσωπα των ανθρώπων που φέγγουν περίεργα τη νύχτα.

Στέκομαι σε γωνιές αφηρημένη, μπορώ να αφαιρεθώ περισσότερο αυτούς τους μήνες, το τραβάει ο καιρός. Στέκομαι έτσι και περιδιαβαίνουν γύρω μου οι τελευταίοι εναπομείναντες και οι επιστρέφοντες από διακοπές – ξεχωρίζουν από το χρώμα.

Το καλοκαίρι στην Αθήνα δουλεύοντας και εν αναμονή του φευγιού σου, είναι η πιο ωραία περίοδος για να ξεκοκαλίσεις τους προγραμματισμούς και να αφεθείς στην ημιαργία της ξάπλας, στην αδράνεια μιας δροσερής νύχτας με πια παρέα αγαπημένη, στο βιβλίο σου κάτω από κεριά και πάντα στο μπαλκόνι, πάντα έξω, μόνο έξω.

Και μετά είναι οι εξορμήσεις στις θάλασσες, είναι τα παρεάκια τα ξεκάρφωτα που στήνονται και αγαπιούνται εύκολα για ένα σαββατοκύριακο σε μια σκηνή, πριν την κίνηση του δρόμου της επιστροφής Κυριακή μεταμεσονύχτια ψάχνωντας ραδιοφωνικούς σταθμούς της προκοπής σε επαρχιακούς δρόμους, τα παρεάκια αυτά που ενώνουν τις αγκαλιές τους και σκιαγραφούν νέες αναμνήσεις και νέες ελπιδοφόρες χειμερινές συνάξεις.

Και τις Δευτέρες το πρωί δε σηκώνομαι τόσο άτσαλα και μουντρούχικα, περιμένω να φύγω και ως τότε με πιάνει μια ανυπομονησία όλο ενθουσιασμό και αγαπώ την σκατοπόλη μου την αγαπημένη, την αγαπησιάρα την πουτάνα αυτή που μ έχει μαγέψει κι εγώ δεν ξέρω με τι και βρίσκομαι να δηλώνω αθεράπευτα ρομαντική και ερωτευμένη με την πάρτη της. Τρελή θα με πείτε και θα το καταλάβω, ίσως και να μαι…

Ίσως να με τύλιξε ύπουλα με τα ουζάκια στου Στρέφη και τις σκαρφαλωμένες γυμνές πατούσες σε πεζούλια και καρεκλοτράπεζα, ίσως με τα νυχτοπερπατήματα σε έρημους δρόμους, ίσως με τις ξεκάρφωτες συναυλίες που τελικά τις θυμάμαι μια ζωή, ίσως με τα σπιτικά μοχίτο σε αυλές και παγκάκια, ίσως με τα παγωμένα καφεδάκια κάτω από ομπρέλες, ίσως με τον κόσμο αυτόν που δεν κοιμάται ποτέ, ξεκουράζεται να συζητάει τα ατέρμονα και να φιλοσοφεί με κουτάκια μπύρας παραμάσχαλα.

Το καλοκαίρι δεν είναι για πολλά μπλα-μπλά και το blogging κινείται με χελωνικούς βιορυθμούς, τρέχει να προλάβει τα γενόμενα τριγύρω και σιγά να μην προλάβαινε.

Καλό καλοκαίρι εύχομαι, και επιμένοντας πάντα στο σχολικό ορισμό τους έτους, ραντεβού πιο ωμό το Σεπτέμβρη για μια νέα χρονιά. Ως τότε, εύχομαι παλαμάκια με ιδρωμένα δάχτυλα σε ανοιχτές αυλαίες, μεθυσμένες βουτιές σε παγωμένα νερά και ερωτευμένες νύχτες σε όλους, με τα βλέμματα πάντα στραμμένα σε μάτια ανοιχτά και ξάστερα!

ΥΓ: Το τραγούδι αφιερωμένο στον μακρυνό μου φίλο εκεί ψηλά στη Γερμανία που μου έμαθε τον Django, και που αν και θα με κοροϊδεύει μ’ αυτά που λέω γιατί τέτοιος είναι, είμαι σίγουρη ότι του λείπει πολύ αυτή η μπύρα σε αχνιστή ταράτσα του κέντρου…

Liege

•Ιουνίου 7, 2011 • 5 Σχόλια

Ici μιλάνε παραπάνω από μια γλώσσες και δεν έχουν κυβέρνηση εδώ και κάμποσο. Δεν το πολυκαταλαβαίνεις βέβαια έξω στο δρόμο και είναι περίεργο. Όυτε και οι άνθρωποι ασχολούνται και πολύ με το θέμα, το κουβεντάζουν λες και μιλάνε για την γειτόνισσά τους που βγήκε από την πόρτα και σιωριάστηκε στο πλατύσκαλο αλλά δεν έσπασε τίποτα.

‘Εφαγα μόλις κάτι πολύ ωραία πραγματάκια, μενού κανονικό με απ΄ όλα, beuf saignant και τελικά το λίγο ωμό κρέας είναι πολύ γευστικό.
Αυτό το κάτω-κάτω στο γλυκό, μετά τις φράουλες είχε τη γεύση από τα γαλετάκια που τρώγαμε στην Ολλανδία και ακόμα δεν έχω καταφέρει να δω τι ακριβώς γεύση είναι αυτή. Είναι καραμέλα αλλά και κάτι άλλο μαζί.

Περίεργο να είναι χωρισμένη η χώρα στα δυό. Τρε κομπλικέ ιντίντ, μου την εξήγησαν την κατάσταση από δυό πλευρές αλλά δεν μπορώ να πω ότι κατάλαβα και τελειώς.

Το αεροδρόμιο των Βρυξελλών είναι πάντως χαοτικό, άσε που χαθήκαμε και στο πάρκιν του που είναι χειρότερο από την Καυκάσου στην Κυψέλη Παρασκευή πρωί με λαϊκή.

Και βρέχει συνεχώς και εγώ δεν έχω πολύ κλειστά παπούτσια και όλο γίνονται οι πατούσες μου μούσκεμα.

Χτες είχα μια εκπαίδευση που εκτός των άλλων εξηγούσε σε μια άσχετη αλλά πολύ ενδιαφέρουσα παρένθεση τον τρόπο που λειτουργεί ο εγκέφαλος καθώς μαθαίνει. Φτιάχνει λέει νευρικές συνδέσεις και γι αυτό πρέπει η κάθε νέα γνώση να «πατήσει» πάνω στην προηγούμενη. Και σιγά -σιγά οι αλλεπάλληλες συνδέσεις σχηματίζουν στον εγκέφαλο δίκτυα. Όταν τα δίχτυα αυτά κατασκευαστούν, ενδυναμώνονται με τη χρήση και την επανάληψη, αλλιώς ξεφτίζουν και τελικά εξαφανίζονται. Αλλά αν τα δίκτυα και οι συνδέσεις είναι λάθος και ενδυναμωθούν είναι μετά πολύ δύσκολο να τα διαγράψεις ή να τα αντικαταστήσεις. Και ακούστε αυτό: η κάθε αίσθηση δημιουργεί λέει το δικό της δίκτυο, και έτσι για το ίδιο πράγμα και αν η διαδικασία της μάθησης συμπεριλαμβάνει περισσότερες από μια αισθήσεις, μπορούν να δημιουργηθούν αντίστοιχα περισσότερα του ενός δίκτυα. Κατά συνέπεια, αν μάθεις με όλες τις αισθήσεις, έχεις πολλά δίκτυα για το ίδιο πράγμα και άρα μαθαίνεις καλύτερα και ξεχνάς δυσκολότερα. Επεξήγηση της βιωματικής μάθησης. Και τελευταίο: Το συναίσθημα προωθεί τρελά τη μάθηση και όταν συνυπάρχει συναισθηματική διέγερση, τα εγκεφαλικά δίκτυα αναναπτύσσονται γρηγορότερα και πιο αποτελεσματικά.

Και πολύ ενδιαφέροντα μου φάνηκαν λοιπόν εμένα όλα αυτά κι ας ήταν σε παρένθεση.

Άμα δεν έβρεχε κιόλας θα ήταν καλύτερα, θα κάναμε και καμιά βόλτα παραπάνω. Πιό πέρα από τη γειτονιά που μένουμε όμως γιατί δεν είναι και πολύ σόι εδώ γύρω απ΄ότι φαίνεται. Άσε που δεν κυκλοφορεί και καμία γυναίκα στο δρόμο. Και έχει και κάτι μαγαζάκια (ένα ή δύο δηλαδή) επιεικώς τελειωμένα που δε μπαίνεις ούτε για χαβαλέ από την κακογουστιά.  Μας συμβούλεψαν και να μην πολυ-κυκλοφορούμε μετά τις 11. Αυτό βέβαια έγινε χτες, όχι προχτές που ήρθαμε και ξεχαστήκαμε -γιατί στις 10 είναι ακόμα μέρα- και αναρωτιόμασταν γιατί ο κόσμος έξω είναι λίγο «περίεργος». Συν του ότι δε βρήκαμε να μασαμπουκιάσουμε. Αν έχεις το θεό σου, δεν έχει ούτε ένα ντονεράδικο στα γειτονικά τετράγωνα, μα πού ακούστηκε αυτό;

Μου είπανε κιόλας που να πάω για σοκολάτες και θα πάω αύριο μετά τη δουλειά αν είναι. Εγω την Ίον Αμυγδάλου δεν την αλλαζω βέβαια η γραφικιά, αλλά αν επιστρέψω χωρίς LEONIDAS θα εισπράξω μούντζες.

Α demain…

ΥΓ:  Εκεί απ΄οπου μπαίνει το καρότσι είναι κανονικό σπίτι. Και υπόσχομαι ότι δεν έχω πειράξει κα-θό-λου τα χρώματα.

Διάλειμμα – 2

•Μαΐου 26, 2011 • Σχολιάστε

Βαρέθηκα τα λόγια σας.

Ο κόσμος μας οι πράξεις μας. Το πρόβλημα η μήτρα που μας θρέφει.

Πώς θα ξαγεννηθούμε; Κωφάλαλοι; Ευνουχισμένοι; Λυτρωμένοι; Ελεύθεροι;

Βαλτε λίγο πάθος, πολλή αγάπη, λίγη αλήθεια, περισσότερη πίστη, πολλή αξιοπρέπεια και πάρα πολλή ευθύνη.

Και σηκώστε το μίζερο κεφάλι σας κατά τον ουρανό.

Είναι ακόμα εκεί.

Αντέχετε;

ΥΓ:«Ο άνθρωπος είναι καταδικασμένος να είναι ελεύθερος.» Ζαν Πολ Σαρτρ